27 สิงหาคม
ระลึกถึงนักบุญโมนิกา
(St Monica, memorial)
ลูกคนโตสุดที่ชื่อว่า ออกัสติน (Augustine) เป็นลูกที่ทำให้เธอหนักใจที่สุด เพราะในช่วงที่เขาศึกษาเล่าเรียนอยู่ที่เมืองคาร์เธจ (Carthage) เขาได้ไปหลงเชื่อคำสอนของเฮเรติ๊ก Manichaean และในวัยหนุ่มก็ดำเนินชีวิตเสเพล โดยไปมีความสัมพันธ์โดยมิชอบด้วยกฎหมายกับผู้หญิงคนหนึ่งเป็นเวลาถึง 15 ปี นักบุญโมนิกาพยายามชักชวนพระสังฆราชองค์หนึ่งที่มาเยี่ยมเยียน ให้ช่วยดึงลูกของเธอออกมาจากความหลงผิดของพวก Manichaean เพื่อกลับมาสู่ความเชื่อที่แท้จริง แต่ไม่เป็นผล พระสังฆราชคิดว่าเวลาที่สุกงอมยังมาไม่ถึง แต่ก็ได้พูดปลอบใจให้เธอใจชื้นขึ้นมาบ้างด้วยคำยืนยันที่ว่า "เป็นไปไม่ได้ที่บุตรชายที่ทำให้เธอเสียน้ำตาไปมากมายเช่นนี้จะพินาศไป"
เมื่อออกัสตินตัดสินใจจะสอนเรื่องวาทศิลป์ที่กรุงโรม โมนิกาตั้งใจจะตามเขาไปด้วย แต่เขาใช้กลอุบายหลอกเธอและเดินทางไปกรุงโรมโดยทางเรือแต่เพียงลำพัง จากโรมเขาย้ายไปมิลาน ซึ่งเขาได้เลื่อนเป็นศาสตราจารย์ โมนิกาถึงตามเขาไปที่นั่น และเธอก็เป็นเพื่อนกับพระสังฆราชอัมโบรสผู้ยิ่งใหญ่ ด้วยความช่วยเหลือของนักบุญอัมโบรส พระสังฆราชองค์นี้ซึ่งโดดเด่นในเรื่องความศักดิ์สิทธิ์ จึงทำให้ออกัสตินกลับเข้ามาในพระศาสนจักรอีกในวันปัสกาปี ค.ศ. 387
(ถอดความโดย
คุณพ่อวิชา หิรัญญการ จากหนังสือ Saint Companions
For Each Day ; เขียนโดย A.J.M. Mausolfe และ J.K. Mausolfe)
พระวาจาพระเจ้า มธ. 25:14-30
14 “อาณาจักรสวรรค์ยังจะเปรียบได้กับบุรุษผู้หนึ่งกำลังจะเดินทางไกล เรียกผู้รับใช้มามอบทรัพย์สินให้ 15 ให้คนที่หนึ่งห้าตะลันต์ ให้คนที่สองสองตะลันต์ ให้คนที่สามหนึ่งตะลันต์ ตามความสามารถของแต่ละคน แล้วจึงออกเดินทางไป
16 “คนที่รับห้าตะลันต์รีบนำเงินนั้นไปลงทุน ได้กำไรมาอีกห้าตะลันต์ 17 คนที่รับสองตะลันต์ก็ได้กำไรมาอีกสองตะลันต์เช่นเดียวกัน 18 แต่คนที่รับหนึ่งตะลันต์ไปขุดหลุมซ่อนเงินของนายไว้
19 “หลังจากนั้นอีกนาน นายของผู้รับใช้พวกนี้ก็กลับมาและตรวจบัญชีของพวกเขา 20 คนที่รับห้าตะลันต์เข้ามา นำกำไรอีกห้าตะลันต์มาด้วย กล่าวว่า ‘นายขอรับ ท่านให้ข้าพเจ้าห้าตะลันต์ นี่คือเงินอีกห้าตะลันต์ที่ข้าพเจ้าทำกำไรได้’ 21 นายพูดว่า ‘ดีมาก ผู้รับใช้ที่ดีและซื่อสัตย์ เจ้าซื่อสัตย์ในสิ่งเล็กน้อย เราจะให้เจ้าจัดการในเรื่องใหญ่ๆ จงมาร่วมยินดีกับนายของเจ้าเถิด’ 4 22 คนที่รับสองตะลันต์เข้ามารายงานว่า ‘นายขอรับ ท่านให้ข้าพเจ้าสองตะลันต์ นี่คือเงินอีกสองตะลันต์ที่ข้าพเจ้าทำกำไรได้’ 23 นายพูดว่า ‘ดีมาก ผู้รับใช้ที่ดีและซื่อสัตย์ เจ้าซื่อสัตย์ในสิ่งเล็กน้อย เราจะให้เจ้าจัดการในเรื่องใหญ่ๆ จงมาร่วมยินดีกับนายของเจ้าเถิด’
24 “คนที่รับหนึ่งตะลันต์เข้ามารายงานว่า ‘นายขอรับ ข้าพเจ้ารู้ว่าท่านเป็นคนเข้มงวด เก็บเกี่ยวในที่ที่ท่านไม่ได้หว่าน เก็บรวบรวมในที่ที่ท่านไม่ได้โปรย 25 ข้าพเจ้ามีความกลัว จึงนำเงินของท่านไปฝังดินซ่อนไว้ นี่คือเงินของท่าน’ 26 นายจึงตอบว่า ‘ผู้รับใช้เลวและเกียจคร้าน เจ้ารู้ว่าข้าเก็บเกี่ยวในที่ที่ข้ามิได้หว่าน เก็บรวบรวมในที่ที่ข้ามิได้โปรย 27 เจ้าก็ควรนำเงินของข้าไปฝากธนาคารไว้ เมื่อข้ากลับมาจะได้ถอนเงินของข้าพร้อมกับดอกเบี้ย 28 จงนำเงินหนึ่งตะลันต์จากเขาไปให้แก่ผู้ที่มีสิบตะลันต์ 29 เพราะผู้ที่มีมาก จะได้รับมากขึ้น และเขาจะมีเหลือเฟือ แต่ผู้ที่มีน้อย สิ่งเล็กน้อยที่เขามีก็จะถูกริบไปด้วย 30 ส่วนผู้รับใช้ที่ไร้ประโยชน์นี้ จงนำไปทิ้งในที่มืดข้างนอก ที่นั่นจะมีแต่การร่ำไห้คร่ำครวญ และขบฟันด้วยความขุ่นเคือง’
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น